شناسنامه نشریه

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیلگر مدل پذیرش فناوری در رابطه بین عوامل فنی و کاربرد ارزهای دیجیتال در مبادلات تجاری انجام شده است. این مطالعه از نظر روش، توصیفی پیمایشی و از حیث ماهیت داده ها، کمّی به شمار می رود. جامعه آماری پژوهش در سال ۱۴۰۴ شامل کلیه کسب وکارهای فعال در حوزه تجارت الکترونیک، شرکت های کوچک و متوسط، کاربران حقیقی و متخصصان حوزه فناوری اطلاعات و مالی مرتبط با رمزارزها می باشد که همگی تجربه یا قابلیت استفاده از رمزارزها در مبادلات تجاری را دارا هستند. با استفاده از فرمول کوکران برای جوامع نامحدود، حجم نمونه ۳۸۴ نفر تعیین و به روش نمونه گیری غیراحتمالی در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل سه پرسشنامه محقق ساخته بود: عوامل فنی مؤثر بر کاربرد ارزهای دیجیتال، کاربرد ارزهای دیجیتال در مبادلات تجاری و مدل پذیرش فناوری دیویس که در قالب تحقیقات میدانی اجرا گردید. روایی و پایایی ابزارها با استفاده از آزمون های مربوطه تأیید شد. تحلیل داده ها با بهره گیری از نرم افزارهای SPSS v.27 و Smart PLS v.3 انجام گرفت. یافته ها نشان داد که مدل پذیرش فناوری، رابطه بین عوامل فنی و کاربرد ارزهای دیجیتال را به طور معناداری تعدیل می کند. همچنین، عوامل فنی تأثیر مستقیم، مثبت و معناداری بر کاربرد ارزهای دیجیتال داشته اند. نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که مدل پذیرش فناوری نه تنها به عنوان یک چارچوب تبیین کننده، بلکه به عنوان عاملی تقویت کننده، تأثیر عوامل فنی بر کاربرد ارزهای دیجیتال را تشدید می نماید. سرمایه گذاری صرف بر بهبود جنبه های فنی بدون توجه به ادراک کاربران از سودمندی و سهولت استفاده، به پذیرش گسترده نمی انجامد. ازاین رو، به سیاست گذاران و مدیران توصیه می شود که هم زمان با توسعه زیرساخت های فنی، نسبت به ارتقای سرمایه شناختی و ادراکی کاربران از طریق آموزش و طراحی کاربرپسند اقدام نمایند.

مدل پذیرش فناوری عوامل فنی ارزهای دیجیتال مبادلات تجاری.